Rozdział 5

Wysłałem i zszedłem na dół, założyłem kurtkę i wyszedłem do sklepu. Po chwili usłyszałem pisk opon, więc  odwróciłem się, aby zobaczyć skąd pochodził dźwięk. Zobaczyłem starszą panią, która prawie została potrącona przez samochód.  Ujrzałem w jej oczach strach, więc szybko do niej podbiegłem.

-Nic się pani nie stało? – zapytałem z przejęciem. Kobieta spojrzała na mnie i słabo się uśmiechnęła.

-Nie, wszystko w porządku, tylko jakiś gnojek nie wie, że jak ma czerwone to ma stać bo wtedy piesi mają pierwszeństwo. No ale cóż zrobić – powiedziała kiwając głową po czym odeszła. Po chwili jednak się odwróciła – Ale dziękuję, że spytałeś drogie dziecko – po czym ruszyła dalej przed siebie, a ja zrobiłem to samo bo w końcu trzeba kupić coś do jedzenia.

Gdy tak już sobie szedłem do sklepu, przypomniało mi się, że Louis dał mi swój numer. Wyciągnąłem telefon z kieszeni i napisałem krótką wiadomość.

Do Louis : Hej Lou, to ja Harry a to jest mój numer telefonu. Postanowiłem, że wyśle Tobie sms’a bo nie ładnie by było gdybym ja miał twój numer, a ty mojego nie J

Po czym ją wysłałem i ruszyłem przed siebie. W sklepie znalazłem się jakieś 5 minut później. Wziąłem koszyk i ruszyłem przed siebie. Chodziłem od regału do regału, by wziąć wszystkie zakupy jakie miałem spisane na kartce. Miałem już sięgnąć po mleko, gdy usłyszałem ten śmiech.

Wyjrzałem zza regału i zobaczyłem tą osobę, którą nie chciałem już dzisiaj widzieć. Nicka. Był tutaj z tymi swoimi koleżkami, którzy tak naprawdę są z nim dla kasy. Każdy głupi wie, że chłopak jest cholernie bogaty. Wszyscy znają rodzinę Grimshaw.

Wszyscy mieli ich za porządną, kochaną rodzinkę, chociaż taka naprawdę nie była. Pan Grimshaw ciągle zdradzał swoją żonę, a ona mu to wybaczała. Pamiętam, że Nick kiedyś nie był takim dupkiem. Może przez te sprawy rodzinne tak się zmienił? Możliwe.

Nagle usłyszałem, że zaczęli się zbliżać w moją stronę. Starałem się wymknąć niezauważony, ale wpadłem na regał z puszkami, które narobiły dużo hałasu. Wszystkie pary oczu były skierowane na mnie, przez co moje policzki nabrały rumieńców.

- O proszę kogo my tu mamy. Czy to nie jest nasz ulubieniec pudel? – zapytał Nick

- Czego chcesz? – zapytałem ze strachem. Nikogo tak bardzo się nie bałem jak Nicka. Kiedyś bałem się go mniej, ale po tym zdarzeniu w łazience nie jestem w stanie sam na sam przebywać z nim w tym samym pomieszczeniu.

- Ja niczego, ale moi koledzy bardzo chcieli cię poznać, kochanie – powiedział ze śmiechem – No co nie przedstawisz się im? Dobra ja to zrobię – oznajmił i spojrzał na swoich towarzyszy – Zayn, Max to jest właśnie ten pedał Harry, który lubi w dupę. To o nim tyle wam opowiadałem o tym, że nieźle się nim zabawiłem w szkolnej toalecie. Podobało ci się Harry, prawda? – zapytał teraz patrząc na mnie z chytrym uśmieszkiem.

- N-nie – odpowiedziałem i poczułem łzy wzbierające się w moich oczach – Dla-dlaczego mi to ro-robisz? Co ja ci ta-takiego zro-zrobiłem? – zapytałem.

- Jak to co? Ty jeszcze nie wiesz co mi zrobiłeś? Jest na to tylko jedna odpowiedź. Żyjesz – oznajmił na co rzuciłem koszyk i wybiegłem ze sklepu z płaczem.

Biegłem cały czas przed siebie. Nawet nie wiedziałem gdzie biegnę, aż nie znalazłem się koło mostu. Postanowiłem, że najwyższy czas skończyć ze sobą. Jednak wiedziałem, że nie mogę odejść bez pożegnania. Wyciągnąłem telefon i wybrałem odpowiedni numer. Po trzech sygnałach usłyszałem najpiękniejszy głos w całym moim życiu.

-Halo?

- Lou-louis- powiedziałem pociągając nosem.

- Boże Harry co się dzieje? – zapytał.

- Ja już tak dłużej nie mogę, Louis. To wszystko mnie przerasta.

- Spokojnie Skarbie. Uspokój się i powiedz co się stało – powiedział spokojnie. Czułem w jego głosie zdenerwowanie.

- Bo byłem w sklepie na zakupach i by-był tam Ni-Nick.

- Jaki Nick? – zapytał.

- To ten który, on mnie wtedy zranił Lou. Bardzo zranił. Wyga-wygadywał dużo przy-przykrych słów w sklepie na mój te-temat. Powiedział wszystkim swoim koleżkom co mi zrobił i mówił to z tym swoim chytrym uśmieszkiem.

- Boże Harry tak mi przykro. Ja naprawdę nie wiem co mam powiedzieć. Z tego chłopaka to zwykły cham  skarbie nie przejmuj się nim. A powiedziałeś chociaż swoim przyjaciołom o tym, po tym jak się na ciebie obrazili?

- Nie Louis ja nie mogę tego zrobić. Oni mnie znienawidzą i ja dobrze o tym wiem.

- Harry, jeżeli są twoimi przyjaciółmi to ciebie nie zostawią, a będą mieć oko na tego całego Nicka i dopilnują by tobie nic się nie stało. Musisz im powiedzieć dla  swojego dobra – po tym co Louis powiedział zrozumiałem, że powinienem powiedzieć o tym moim przyjaciołom o ile jeszcze nimi są.

- Dziękuję ci Louis, naprawdę dziękuję i przepraszam, że do ciebie zadzwoniłem.

- Nie masz za co dziękować Curly i pamiętaj, że zawsze o każdej porze możesz do mnie zadzwonić. Po za tym bardzo się cieszę, że zadzwoniłeś. Fajnie było usłyszeć twój głos- gdy dotarły do mnie jego słowa, jestem pewny, że moje policzki się zaczerwieniły.

- Ciebie też fajnie było usłyszeć, Lou. Naprawdę jeszcze raz dziękuję i powodzenia w jutrzejszej przeprowadzce – powiedziałem uśmiechając się sam do siebie.

- Bardzo dziękuję, przyda się. Dobranoc Harry

- Dobranoc – odpowiedziałem po czym się rozłączyłem. Powiem szczerze, że ta rozmowa z Louisem dała mi dużo do przemyślenia. Wiedziałem, że teraz powinienem powiedzieć chłopakom o tym co się wydarzyło. Oni pewnie by mnie chronili, a ja tak po prostu miałem ich gdzieś.

Po chwili ruszyłem w stronę domu mojego przyjaciela. Jednak to co tam zobaczyłem sprawiło, że od razu się zatrzymałem.

Witam Was z kolejnym rozdziałem. Na samym początku bardzo przepraszam, że tak długo musieliście czekać na nowy rozdział. Mam nadzieję, że teraz wezmę się w garść i zacznę częściej dodawać rozdziały, bo do wakacji mam plany by skończyć to opowiadanie i zacząć nowe opowiadanie.

Co do tego rozdziału mam nadzieję, że Wam się podoba oraz że bardzo go nie spieprzyłam. Miałam jeszcze w nim napisać jedno wydarzenie, ale stwierdziłam że to by było za dużo. 

Oczywiście liczę na opinie w komentarzach, bo one dużo dla mnie znaczą. Zastanawiam się, czy nie stworzyć tt dla tego bloga. Co o tym myślicie?